HAVE ANY QUESTIONS? CLICK HERE
شنبه تا چهارشنبه 17 الی 21
Sat-Sun Closed
02188686154
تهران ابتدای سعادت آباد، چهار راه مسجد قدس، مجتمع پزشكي قدس

Breadcrumbs

علت بیش فعالی نوزادان

علت بیش فعالی نوزادان

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 

ممکن است که شما هم این شنیده باشید که در سال های نه چندان دور، بسیاری از کودکان به دلیل بی توجهی، شیطنت و یا بازیگوشی در دوران دبستان کنار گذاشته می شدند. 

والدین و آموزگاران نمی دانستند که تنها به واسطه مشورت کردن با یک متخصص قادر خواهند بود که به این کودکان کمک کنند و آنها را با شرایط عادی، به گروه هم سن و سالان خود برگردانند. چیزی که این کودکان را از سایر هم سن و سالان خود جدا می کرد «اختلال بیش فعالی» نامیده می شود. 

بیش فعالی که به صورت اختصاری، ADHD خوانده می شود، نوعی اختلال شایع است که چیزی حدود 8 تا 10 درصد کودکان به آن مبتلا هستند. این بیماری، در پسران بیشتر از دختران شایع است و دلیل اصلی آن هم هنوز مشخص نیست. ویژگی های اولیه بیش فعالی، از سال های ابتدایی رشد، یعنی پیش از ورود به مدرسه آغاز می شوند. 

بیش فعالی، ویژگی های مشخصی دارد که تحرک زیاد، تمرکز پایین، بروز اعمال ناگهانی و غیرقابل پیش بینی را شامل می شود. این اختلال، در سه نوع است؛ در نوع اول، کودک تنها در توجه و تمرکز دارای مشکل است. 

در نوع دوم، تنها پرتحرکی وجود دارد و بالاخره نوع سوم ترکیبی ست. کودک هم پرتحرک بوده و هم دارای مشکل توجه است. این اختلال، در کودکان دبستانی و در پسرها 3 الی 5 برابر بیشتر از دختران شایع است و بیشتر در پسر اول خانواده دیده می شود. 

به طور معمول، تشخیص این اختلال از سه سالگی به بعد صورت می گیرد. کودکان مبتلا، معمولاً در دوره شیرخواری پرتحرک هستند و دست و پاهای خود را زیاد حرکت می دهند، دچار کم خوابی، کم غذایی بوده و زیاد گریه می کنند. 

تشخیص بیش فعالی 

بعضی از والدین بعد از دیدن پرتحرکی کودکان خود، به بیش فعال بودن آنها مشکوک می شوند. این در حالی است که باید بدانیم جنب و جوش زیاد، دلیل قانع کننده ای جهت وجود این اختلال به حساب نمی آید. عدم توانایی در تمرکز ، نداشتن صبر در گوش کردن، عدم توانایی در توجه به جزئیات، ناتوانی در انجام دادن تکالیف مدرسه و دیگر وظایف، بی دقتی و بی نظمی، گم کردن وسایل به طور مداوم، بی قراری (معمولا آرام نشستن در یک جا برای این کودکان دشوار است) و ناتوانی در منتظر ماندن از سایر علائم این اختلال است. 

کودکان بیش فعال، احساس خطر ندارند و به کارهای خطرناک علاقه مند هستند، بعضی وقت ها، اطرافیان آن ها، این مسئله را نشانه شجاعت کودک می دانند. در حالی که این مورد هم یکی از علائم بیش فعالی به حساب می آید. 

تشخیص بیش فعالی با یک آزمون بخصوص امکان پذیر نیست. مجموعه ای از این نشانه ها باید (حداقل در مدت 6 ماه) بررسی شوند. کودکان این موارد را معمولاً پیش از 7 سالگی بروز می دهد. همچنین کودکی که این نشانه ها را دارد، با رفتارش در محل های مختلفی مثل مدرسه یا خانه اطرافیان خود را دچار مشکل می کند و حتی با جمع دوستان و هم سالان خود هم به سختی کنار می آید. 

در مقابل این دسته از والدین، والدینی هم هستند که قصد ندارند مشکل فرزند خود را بپذیرند و با بهانه آوردن، هشدارهای معلمان و دیگر اطرافیان را نادیده می گیرند. این اشخاص، برای درمان این اختلال نگران هستند و فکر می کنند داروهایی که پزشک تجویز می کند، عوارض دارد. در صورتی که اگر درمان این کودکان در زمان مناسب صورت نگیرد در مسائل آموزشی و فعالیت های اجتماعی خود موفق نمی شوند و امکان دارد برای خود و اطرافیانشان مشکل ساز شوند. 

دلایل بیش فعالی 

دلیل ایجاد بیش فعالی به احتمال زیاد ترکیبی از عوامل محیطی و ژنتیکی است. امکان دارد این کودکان، در قسمت های مربوط به توجه در مغز خود، نقصی جزئی داشته باشند. از جمله عواملی که می تواند در ایجاد این اختلال تاثیرگذار باشند، سیگار کشیدن مادر و یا مصرف الکل در دوران بارداری است. 

حتی استنشاق دود سیگار  برای مادر باردار، در رفتار کودک اختلال ایجاد می کند. استرس مادر نیز با این مسئله در ارتباط است. تحقیقات انجام شده در این زمینه، نشان داده که این اختلال، به طور معمول در خویشاوندان نزدیک این اشخاص هم وجود دارد. 

اگر کودکان بیش فعال معالجه نشوند، احتمال دارد در آینده به افسردگی دچار شوند یا در نوجوانی، رفتارهای ضد اجتماعی از خود بروز دهند. پس به والدین توصیه می کنیم که حتماً در دوران کودکی، اقدام به معالجه فرزند خود کنند. این بیماری در دوران مدرسه مشکلات بیشتری به وجود می آورد؛ چرا که کودک تمرکز لازم جهت گوش دادن به درس ندارد و مدام اجازه می خواهد که از کلاس خارج شود. این کودکان نمی توانند آرام روی صندلی بنشینند، اغلب پرحرف هستند و سر کلاس، مدام با دوستان خود حرف می زنند که این مسئله موجب می شود از نظر تحصیلی با مشکل روبرو شوند. 

لازم است که والدین به رفتار فرزندان خود دقت کنند و تنها در شرایطی که مجموعه از این علائم را در مدت طولانی مشاهده کردند، با یک متخصص مشورت کنند. در غیر این صورت، نمی توان هر کودک پرتحرکی را بیش فعال خواند. 

مسمومیت توسط سرب حاصل از دود ماشین ها و آلودگی هوا، خوراکی هایی که مواد افزودنی مانند شیرین کننده های مصنوعی و یا رنگ دهنده های خوراکی دارند، مواد جلوگیری کننده از فاسد شدن غذا که در بعضی از غذاهای آماده موجود هستند هم در بروز این اختلال نقش دارند. 

درمان بیش فعالی 

درمان سریعی برای این اختلال وجود ندارد اما به هرحال می توان علائم آن را شناسایی و کنترل کرد. والدین جهت کمک کردن به خود و فرزندشان، باید در خصوص این اختلال اطلاعات لازم را کسب نمایند و متناسب با نیازهای فرزند خود، برنامه تربیتی ویژه ای را طراحی کنند. کنار آمدن با یک کودک بیش فعال کار راحتی نیست اما بدانید که این اشخاص، ذاتاً بد نیستند و با مصرف دارو و رفتار درمانی، می توانند رفتارشان را کنترل کنند. در این خصوص، خانواده، معلم و مدرسه باید همکاری کنند. والدین نباید کودکشان را مورد تنبیه بدنی قرار دهند. دارو درمانی نیز تحت تجویز پزشک، کمک زیادی به این کودکان می کند. 

مطالعات مشخص کرده که رژیم های غذایی هم می تواند در کمک به این اشخاص مفید باشد. آنها نباید در مصرف شکر و خوراکی های حاوی آن مثل بیسکویت، کیک، شکلات، نوشابه های شیرین و شیرینی زیاده روی کنند. 

برخی از کودکان بیش فعال که نسبت به آن ها کم توجهی می شود، تا سنین بزرگسالی هم با این مشکل مواجه هستند؛ حتی امکان دارد در بعضی از افراد بالغ، برای اولین بار اختلال بیش فعالی تشخیص داده شود که البته اغلب از کودکی سابقه آن وجود دارد. این اشخاص، در سنین بالاتر، کمتر با پرتحرکی مواجه هستند و بیشتر احساس بیقراری دارند. 

1000 Characters left


riai-logo.png
تهران ابتدای سعادت آباد، چهار راه مسجد قدس، مجتمع پزشكي قدس، طبقه 3 واحد 15

گواهینامه ها

طراحی سایت و خدمات سئو توسط تیم سئو سئو هاما

Search